Raoul Dederen †
25 februari 1925 – 24 oktober 2016
Op de sabbat van 24 oktober 2026 was het tien jaar geleden dat dr. Raoul Dederen overleed. Voor de kerk van Verviers, zijn thuiskerk, was dit een gelegenheid om zijn nagedachtenis en zijn levensloop te herdenken.
Wie was hij?
Dr. Raoul Dederen was een van de meest vooraanstaande adventistische theologieprofessoren van de moderne tijd. Hij werd op 25 februari 1925 geboren in Pepinster, nabij Verviers, als oudste zoon van Theresa en Joseph, een van de grootste textielindustriëlen van België. Hij had ook een broer en een zus, die respectievelijk één en twee jaar jonger waren dan hij.
In de winter van 1942 vindt er een volstrekt onopvallende gebeurtenis plaats die echter bepalend zal zijn voor de rest van zijn leven. Tijdens het sleeën met zijn zus leert hij een groep jonge adventisten kennen die in een nabijgelegen dorp wonen. Onder hen bevindt zich Louise, die al snel zijn vrouw zal worden. Als leerling aan een van de meest gerenommeerde religieuze instellingen in de regio raakt de jonge Raoul geïntrigeerd door deze jongeren, die de Bijbel veel beter kennen dan hij en die over Jezus spreken alsof hij al sinds jaar en dag een vriend van hen is.
Na een reeks bijbelstudies laat Raoul Dederen zich in december 1944, tijdens de Slag om de Ardennen, dopen. Het jaar daarop vertrekt hij naar Collonges-sous-Salève om theologie te studeren. Bij zijn terugkeer in 1947 trouwt hij met Louise, de liefde van zijn leven, en wordt hij twee jaar lang stagiair-predikant in Brussel, voordat hij met spoed naar Luik wordt geroepen om een kerk in crisis te leiden. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat hij tijdelijk zou invallen, maar hij predikte daar voornamelijk over Christus en bleef er uiteindelijk vijf jaar, die volgens hem en zijn vrouw tot de mooiste jaren van hun leven behoorden.
In 1954 werd hij, op aandringen van de toenmalige voorzitter van de afdeling en professor Alfred Vaucher, gevraagd om les te geven in Collonges-sous-Salève. Hij bleef daar tien jaar, terwijl hij tegelijkertijd promoveerde aan de Universiteit van Genève. In 1965 werd hij aangesteld aan de Andrews University in de Verenigde Staten. Daar zette hij zijn loopbaan als docent voort tot aan zijn pensionering, niet zonder bijzonder zware beproevingen te hebben doorstaan.
In 2002 werd bij hem een zo ernstige vorm van kanker vastgesteld dat hij zou toegeven de dood in de ogen te hebben gekeken. Uiteindelijk wist hij de ziekte te overwinnen, maar dat kostte hem veel moeite. Ondanks deze beproeving hadden hij en zijn vrouw zich voorgenomen niet te klagen, maar zich eenvoudigweg over te geven aan de genade en de wil van God. Enkele jaren later was het Louise, zijn geliefde, die op haar beurt met de ziekte te maken kreeg. Raoul Dederen zorgde voor haar totdat zij in februari 2016 overleed. Acht maanden later, in hetzelfde jaar, stierf ook Raoul Dederen in Ann Arbor, Michigan, waar hij werd begraven.
Dr. Raoul Dederen heeft een diepe indruk achtergelaten bij zijn studenten. Hij was een van de meest gewaardeerde docenten vanwege zijn zachtaardigheid, zijn diepgang en zijn toewijding aan Christus. Gedurende zijn hele loopbaan als docent heeft hij zijn leven voornamelijk gewijd aan drie takken van de theologie:
- Openbaring/inspiratie
- Christologie
- Ekklesiologie
Een van zijn grootste bijdragen aan het adventisme was de publicatie in 2000 van het “Handbook of Seventh Day Adventist Theology”, waarvan hij de redacteur was en waarin hij twee artikelen schreef: één over Christus, zijn persoon en zijn werk, en één over de kerk.
In zekere zin heeft hij, als hoogleraar theologie gedurende meer dan 50 jaar – eerst aan de adventistische theologische faculteit van Collonges-sous-Salève en vervolgens aan de Andrews University – enigszins tegen zijn zin bijgedragen aan de uitstraling van Verviers en België in de adventistische wereld en ver daarbuiten.
Maar zijn grootste prestatie was ongetwijfeld dat hij Christus gedurende zijn hele loopbaan als docent met anderen heeft gedeeld. Toen zijn studenten hem vroegen waarom hij er zo vaak over sprak, besefte hij dat zijn liefde voor Christus terugging tot de tijd dat hij een relatie had met Louise en het evangelie ontdekte. Zij had hem verteld dat er voor de groei van zijn geloof niets belangrijker was dan zijn relatie met Jezus Christus.
En misschien is dat wel de grootste erfenis die hij en zijn vrouw ons nalaten: elkaar liefhebben en boven alles Christus liefhebben.
Edouard Ajinca