Raymond was een sleutelfiguur binnen de Belgisch-Luxemburgse Adventkerk en een steunpilaar van de gemeente in Woluwe. Hij is op 101-jarige leeftijd overleden. Als man met een sterk karakter liet hij een blijvende indruk achter op zijn omgeving. Hij was altijd toegewijd en ging nooit een taak uit de weg. Met zijn onderwijzersdiploma leidde hij aanvankelijk 7 jaar lang de school van de kerk van Brussel-Centrum. Vervolgens werkte hij meer dan 5 jaar in het onderwijs in Kameroen. Na zijn terugkeer naar België zette Raymond zijn loopbaan voort als leerkracht, en werd hij later directeur van de afdeling basisonderwijs aan het Atheneum Maïmonide in Brussel. Binnen onze federatie was hij onder meer betrokken bij Radio Maranatha in Brussel.
Jarenlang was hij ook verantwoordelijk voor de departementen van de sabbatschool en, gedurende ongeveer 20 jaar, voor godsdienstvrijheid. Dankzij zijn jarenlange inzet voor godsdienstvrijheid kon hij contacten leggen met tal van politieke en religieuze figuren, zoals kardinaal Danneels en opperrabbijn Guigui van Brussel. Ook kwam hij op voor het naleven van de sabbat als onderdeel van het onderwijs, waarbij hij niet aarzelde om de kwestie rechtstreeks bij de minister van Onderwijs aan te kaarten.
Raymond had een grote passie voor onderwijs, lezen en tuinieren. Hij onderscheidde zich zelfs door herhaaldelijk de prijs voor de mooiste tuin in zijn buurt te winnen. Ook koesterde hij zijn familie; zo schreef hij onder meer een biografie die meerdere generaties omvat.
Raymond laat ons een rijke erfenis na. Zijn niet-aflatende toewijding blijft een bron van inspiratie en motivatie. Hij aarzelde nooit om de samenhang van onze Adventistische identiteit te benadrukken, met name door te wijzen op het belang van gezondheidshervorming.
Ten slotte ontwikkelde h
ij een openheid naar anderen, cruciaal voor het leggen van contacten, het begrijpen van andere geloofsgemeenschappen, en aan hen de nuances van het Adventistische geloof te delen en zich te verrijken met hun kostbare waarheden. Hij pleitte daarom voor een evangelisatie die niet naar binnen gekeerd was. Wij zijn diep dankbaar voor de omvangrijke nalatenschap, die hij achterlaat.
Aan de muur van zijn woonkamer hangt nog steeds een verzameling familiefoto’s van ongeveer dertig kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, die de Heer hem heeft laten kennen. Na het overlijden van Raymond blijft de tekst die erbij staat veelbetekenend voor onze grote christelijke familie: “Familie… Als de takken van een boom… We groeien allemaal in verschillende richtingen… Maar onze wortels blijven één.” Waarlijk, we hebben de zekerheid van verenigd te zijn in Christus, die onze wortel en onze hoop blijft.
Fabio Luna.